A good man is a good watch. The most expensive watches swiss rolex always has the advantages of simple design, white dial above a circle of Rome digital, second, minute, hour, Black Leather Watchband, accurate, dozens of years as one day, like we should love the man, never to replica watches uk love my woman down to wait. If there is no such man, it is better to buy yourself a good watch, no man, at least not mistaken for a good man's time. Some of the oldest brands because of their exquisite workmanship, materials, unique style, is an artist and watch replica watches technician to complete cooperation.

1920, 1930... ZABORAVLJENA PROŠLOST

By: Edina Brkić
May 13 2017

REVOLUCIONARNI BEOGRADSKI UNIVERZITET (Piše: Edina Brkić)

Eric Hobsbawm, britanski historičar i jedan od najvećih marksističkih intelektualaca XX. stoljeća, u svojoj autobiografiji “Intereresting Times” govori o svom učešću na Prvom svjetskom kongresu omladine za mir, održanog u Ženevi 1936. godine. Sa velikom toplinom se sjeća tadašnjeg entuzijazama jugoslovenskih studenata i budućeg velikog revolucionara Ive Lole Ribara kojeg je upoznao tom prilikom. Hobsbawm naglašava da su studenti beogradskog univerziteta u to vrijeme slovili kao najrevolucionarniji u Europi, zajedno sa studentima madridskog univerziteta.

Eric Hobsbawm pripada generaciji britanskih mladih komunista sa univerziteta u Kembridžu koja je bezuspješno pokušavala oformiti studentski marksistički pokret. Članovi te grupe nisu postali revolucionari, ali su ostali vjerni svojim idejama. Revolucionarni pokreti sa univerziteta u Beogradu i Madridu su imali veliku reputaciju u među studentima u Europi. U isto vrijeme, u Italiji, Austriji, Njemačkoj, Poljskoj, Mađarskoj i baltičkim zemljama , među studentima je dominirao fašizam.

Akcenat Erica Hobsbawma na energiju revolucionarnih pokreta jugoslovenskih i španskih studenata u 30-im godinama zaslužuje objašnjenje. Studenti beogradskog univerziteta su odigrali ključnu ulogu u socijalističkoj revoluciji i u borbi za nacionalno oslobođenje Jugoslavije. Prema procjenama, 5000 studenata beogradskog univerziteta se priključilo partizanskom pokretu, a 250 je dobilo zaslužen naslov narodnog heroja. Veliki broj od njih nije preživio rat.

Značaj te generacije se ne limitira samo na učešće u II svjetskom ratu. Period između dva rata je bilo vrijeme intenzivne aktivnosti revolucionarnog pokreta. Pored revolucionarnog radničkog pokreta, beogradski studenti su bili najjača opozicija jugoslovenskom monarhističkom režimu. Pored toga, zajedno sa zagrebačkim i ljubljanskim studentima, dali su veliki doprinos internacionalnoj mobilizaciji protiv fašizma već 1936. godine. Borili su se i u internacionalnim brigadama španske republikanske armije.

Komunistička partija Jugoslavije je od svog formiranja 1919. godine do zabrane rada 1921. bila masovna, legalna i priznata organizacija. Izborima 1920. godine postaje treća politička snaga Jugoslavije, a komunisti su se nalazili na čelu većine velikih gradova. Zbog jačanja i širenja uticaja u masama, kraljevski autoriteti zabranjuju rad KPJ 1921. godine, a njeni članovi bivaju izloženi brutalnoj represiji. 1921 godine, zbog zabrane rada, KPJ se transformira u tajnu revolucionarnu partiju lenjinističkog tipa.

U isto vrijeme studenti formiraju marksistički studentski klub, ali i on biva zabranjen 1929. godine. Klub postaje dominantna politička snaga među studentima i uprkos intenzivnoj represiji nakon 1929 godine, uspijeva okupiti veliki broj studenata protiv socijalne nepravde, politike buržoaskih partija, kršenja autonomije univerziteta itd.

Revolucionarni studenti su se borili i protiv aktivnosti grupa ekstremne desnice, kao SRNAO (srpska nacionalistička omladina), ili ORJUNA (organizacija jugoslovenskih nacionalista). Obe grupe su bile podržane od režima i policije. Prvi sukobi su zabilježeni 24. decembra 1922. godine kad su studenti ekstremne desnice napali skup studenata ljevičara. Konfrontacije su se umnožile u 30-im godinama pojavom ORNAS-a (studentska nacionalistička organizacija). Ova organizacija je poslije dala mnogo kadrova i članova strukturi Dimitrija Ljotića.

Prva velika antifašistička manifestacija beogradskih studenata je održana 28, 29. i 30. maja 1928. protiv ratifikacije sporazuma RAPALLO. Tim sporazumom su određene granice između Italije i Jugoslavije, a Rijeka je pripala Italiji. Prvi dan manifestacije, studenti i radnici paradiraju Knez Mihailovom ulicom skandirajući “Dole fasizam” i pale pano sa Musolinijevom slikom. Žandarmerija je upotrebom sile rastjerala studente koji se barikadiraju na univerzitetu. Sukobi su se nastavili i u naredna dva dana žandarmerija uspijeva evakuirati univerzitet, ranjavajući 20 studenata, a 50 ih je bilo uhapšeno.

Tokom 30-ih godina, studenti su redovno ubijani, ranjavani, izloženi maltretiranju, izolaciji u zatvorima, napadima fašističkih grupa pomognutih od strane režima i policije.

U toj deceniji se studentski revolucionarni pokret priključuje tajnoj KP koja je postala dominantna na beogradskom univerzitetu 1934-35. godine, uprkos represiji. Izbacivanje s fakulteta i zabrane studiranja komunističkim aktivistima je samo ojačalo pokret, tako da se komunističke strukture počinju formirati i među srednjoškolcima.

Paradoksalno, socijalno porijeklo studenata nije predisponiralo takav angažman. 1939. godine samo 22% studenata potiče sa sela i jedva 3% iz radničkih porodica.

Kakav je odnos beogradskog univerziteta u zadnje tri decenije prema ovom dijelu historije? Sve ukazuje na to da se želi zaboraviti jedna revolucionarna generacija koja se borila protiv fašizma. Rektorat je odlučio beogradskom univerzitetu vratiti ime Aleksandra Karađorđevića, monarha koji je slao žandarmeriju na beogradske studente. Započeta naučna istraživanja o ovom periodu su zaustavljena još krajem 80-tih godina zatvaranjem marksističkog univerziteta u Beogradu. Najveći doprinos studiji ovog predmeta dao je prof. Đorđe Stanković.

.


Edina Brkić

Edina Brkić, komercijalni kadar, rođena 22. januara 1964. godine u Odžaku. Osnovnu školu pohađala u rodnom gradu, opću gimnaziju u Modriči, a studij agronomije u Sarajevu, gdje je zatiče rat. 1994. godine odlazi u Francusku, gdje se povremeno uključuje u društveno-politički i humanitarni rad u nevladinom sektoru, kao i u aktualan angažman na promidžbi bosansko-hercegovačke historije, kulture i genocida, u organizaciji Solidarité Bosnie Internacionale sa Ivar Petterson.

 

.